Al-Fatah - jest największą świecką polityczno-wojskową organizacją palestyńską, wchodzącą w skład Organizacji Wyzwolenia Palestyny. Została założona w 1959 roku w Kuwejcie. W przeważającej części prezentuje poglądy lewicowe.
Arabska nazwa organizacji Harakat al-Tahrir al-Watani al-Filastinijj, dosłownie tłumaczona na język polski brzmi: Palestyński Ruch Wyzwolenia Narodowego. Skrót "Fatah" jest odwrotnym akronimem pełnej nazwy organizacji i przypomina słowo "Fath", oznaczające "podbój" (po pierwszych arabski-muzułmański podbojach). Samo słowo "al-Fatah" jest tłumaczone jako "Zwycięstwo".
Poglądy:
Ruch od samego początku zdecydowanie opowiadał się za ideologią narodowowyzwoleńczą Palestyńczyków. Celem działalności było prowadzenie walki zbrojnej z Izraelem, aż do wyzwolenia całej Palestyny.
Konstytucja al-Fatah wyraźnie domaga się zniszczenia Izraela. Pomimo zawartych porozumień i licznych nacisków, te zapisy w Konstytucji nie zostały zmienione i są nadal oficjalnie obowiązującymi. Konstytucja mówi miedzy innymi, że głównym celem organizacji jest:
Artykuł 12: "Doprowadzenie do wyzwolenia Palestyny i wykorzenienie syjonistycznej obecności gospodarczej, politycznej, militarnej i kulturalnej."
Konstytucja wskazuje także na metody działania, które obejmują:
Artykuł 17: "Zbrojne narodowe powstanie jest nieuniknioną metodą prowadzącą do wyzwolenia Palestyny."
Artykuł 19: "Walka zbrojna jest strategią, a nie taktyka. Zbrojne powstanie palestyńskiego arabskiego narodu jest decydującym czynnikiem w walce o wyzwolenie i zniszczenie syjonistycznego istnienia. Walka nie zostanie zakończona dopóki syjonistyczne państwo nie zostanie zniszczone i Palestyna całkowicie wyzwolona."
Obecnie Fatah oficjalnie twierdzi, że celem jest utworzenie niepodległego państwa Palestyna.
Historia:
1). Al-Fatah został założony 10 października 1959 roku przez Jasera Arafata, K. al-Wazira i S. Khalafa w Kuwejcie. W organizacji skupili się radykalni uchodźcy palestyńscy, którzy rozpoczęli szkolenia wojskowe w bazach, które były tworzone w obozach palestyńskich uchodźców w Jordanii, Syrii i Libanie. Od samego początku Fatah otrzymywał dużą pomoc finansową i wojskową od Syrii. W listopadzie 1959 roku rozpoczęto wydawanie podziemnego czasopisma Fatahu - "Filastinuna". W 1963 roku Fatah przyjął wojskową strukturę organizacyjną, wzorując system szkoleń na jednostkach komandosów. Członków organizacji przygotowywano do akcji terrorystycznych na terytorium Izraela.
2). Początkowo akcje Fatahu były wymierzone w obiekty wojskowe i strategiczne Izraela, jednak z czasem zaczęto atakować także ludność cywilną (podłożenia min, zamachy bombowe, porwania itp.). W grudniu 1964 roku Fatah przeprowadził pierwszą akcję zbrojną. Wysadzono wówczas izraelską stację pomp, zakłócając w ten sposób działanie nowo budowanego systemu wodnego Izraela. - 3 stycznia 1965 r. - nieudana próba wysadzenia urządzeń izraelskiego systemu wodnego Izraela. Atak nie powiódł się, gdyż napastników powstrzymali izraelscy żołnierze. - 5 lipca 1965 r. - wysadzenie torów kolejowych do Jerozolimy, w pobliżu Kfar Battir. - 16 maja 1966 r. - podłożona mina lądowa zabija 2 osoby w Galilei. - 13 lipca 1966 r. - podłożona mina lądowa wysadza ciężarówkę przy Almagor, zabijając 3 osoby.
3). Po Wojnie Sześciodniowej 1967 roku al-Fatah wykorzystał osłabienie Jordanii i stworzył w zachodniej części kraju własne państwo w państwie. Fatah stał się dominującą siłą w palestyńskiej polityce. Z terytorium Jordanii prowadzono nieustanny ostrzał moździerzowy terytorium Izraela. Grupy dywersyjne przeprowadzały akcje w Judei i Samarii. Organizowano podziemne struktury al-Fatahu na terytoriach okupowanych, przeprowadzając strajki i protesty. W odpowiedzi, izraelska armia przeprowadziła dużą operację niszcząc struktury Fatahu w Judei i Samarii. Zginęło około 200 członków ruchu, a 1.100 aresztowano. Osłabiło to możliwości operacyjne i zablokowało kanały przemytnicze broni z Jordanii. Fatah skoncentrował się na rozwoju struktur organizacji w Strefie Gazy.
4). W lutym 1968 roku al-Fatah zawarł porozumienie z Organizacją Wyzwolenia Palestyny i i wszedł w jej skład jako zbrojne ramię organizacji. Al-Fatah był największą organizacją w OWP, dlatego miał dominującą pozycję. Organizacja Wyzwolenia Palestyny powołała Armię Wyzwolenia Palestyny (15 tys. żołnierzy, pod dowództwem Jasira Arafata) i Palestyński Fundusz Narodowy dla finansowania działalności (wpływy z opodatkowania 3-6% rocznego dochodu każdego pracującego Palestyńczyka oraz pomoc finansowa krajów arabskich).
5). 21 marca 1968 roku izraelska armia przeprowadziła atak na bazę Fatahu w jordańskiej wiosce Karameh. Doszło do regularnej bitwy, w której zginęło 28 izraelskich żołnierzy, 170 Palestyńczyków i 100 Jordańczyków. To właśnie po tej bitwie wzrosła rola ruchu al-Fatah i samej osoby Jasera Arafata, który stał na czele al-Fatah. Mówiono o nim "zwycięzca spod Karameh". Palestyńskie media gloryfikowały Arafata.
6). Pod koniec 1968 roku al-Fatah rozpoczął rozbudowę infrastruktury nowych baz na południowo-zachodnich stokach Góry Hermon, w południowym Libanie - w regionie później nazwanym "Fatahland". Był to umocniony region, z zaopatrzeniowymi wioskami i liniami komunikacyjnymi położonymi w trudno dostępnym górzystym terenie. Ulokowano tutaj ośrodki szkoleniowe oraz bazy wypadowe dla grup dywersyjnych atakujących terytorium Izraela.
7). W lutym 1969 roku przewodniczącym Komitetu Wykonawczego OWP został Jaser Arafat (przywódca al-Fatah). Koordynował on ataki wymierzone w państwo Izrael.
8). We wrześniu 1970 roku doszło do walk al-Fatahu z wojskami rządkowymi w Jordanii. W ich wyniku Jordania usunęła siłą ze swojego terytorium wszystkie bazy Fatahu, które przeniesiono do południowego Libanu. Bazy Fatahu w Libanie przekształcono w obozy szkoleniowe dla międzynarodowego terroryzmu (Czerwone Brygady, Frakcja Czerwonej Armii, Akcja Bezpośrednia i inni). Korzystano z pomocy szkoleniowej oraz z dostaw broni z ZSRR i innych krajów bloku wschodniego. Szkoleni tutaj terroryści przeprowadzali zamachy terrorystyczne w Zachodniej Europie, Azji, Afryce i na Bliskim Wschodzie.
9). W wyniku wojny domowej w Libanie 1975-1976, Organizacja Wyzwolenia Palestyny przejęła kontrolę nad południową częścią kraju oraz nad południowymi dzielnicami Bejrutu. Nieustannie prowadzono ataki na terytorium Izraela.
10). W 1982 roku izraelska armia zaatakowała Liban, niszcząc obozy Fatahu i wyrzucając z kraju przywódców OWP. Fatah i OWP przeniosły się wówczas do Tunezji. W listopadzie 1983 roku doszło do rozłamu w organizacji i walk pomiędzy zwolennikami a przeciwnikami Arafata. Ostatecznie od al-Fatah odłączyła się grupa przeciwników dotychczasowej polityki kierownictwa Arafata, którego określono jako zbyt umiarkowanego i ugodowego.
11). Gdy w grudniu 1987 roku wybuchło palestyńskie powstanie nieposłuszeństwa wobec Izraela (Intifada), działacze al-Fatah organizowali przemyt broni i szkolenie członków swojej organizacji w Samarii, Judei i Strefie Gazy. Coraz większą siłą okazywał się jednak Islamski Dżihad oraz Hamas, które były coraz większą konkurencją polityczną dla Fatahu.
12). 13 września 1993 roku Icchak Rabin i Jaser Arafat (przewodniczący OWP) podpisali w Waszyngtonie (USA) Deklarację Zasad (Declaration of Principles - Deklaracja Pokojowych Intencji), wynegocjowaną w Oslo. Dzięki temu porozumieniu, przywódcy al-Fatah mogli przyjechać do nowo tworzonej Autonomii Palestyńskiej.
Obecnie Al-Fatah pozostaje główną siłą stojącą za Organizacją Wyzwolenia Palestyny, jednakże jej polityka uległa zmianie w kierunku zaprowadzenia w Palestynie rządów zbliżonych do demokratycznych.
Zbrojne frakcje al-Fatah:
Quwwat Al-Sa'eqa - początkowo było to zbrojne ramię al-Fatah.
Czarny Wrzesień - niewielka grupa powstała w lipcu 1971 roku, po zabiciu jednego z liderów Fatahu, Abu 'Ali Iyyada. Skupiła ona radykalnych ekstremistów al-Fatah, którzy postanowili wziąć odwet na jordańskim królu Husseinie za masakrę Palestyńczyków w 1970 roku. Grupa zasłynęła z licznych porwań i morderstw. Do najsłynniejszych akcji należą: - 28 listopada 1971 r. - zabójstwo premiera Jordanii, Wasfi Tel. - grudzień 1971 r. - zabójstwo ambasadora Jordanii w Londynie (Wielka Brytania), Zeid al Rifai. - styczeń 1972 r. - sabotaż instalacji elektrycznych w Niemczech Zachodnich i sieciach gazowych w Danii. - maj 1972 r. - porwanie belgijskiego samolotu Sabena lecącego z Wiednia do Lod (w Izraelu). - wrzesień 1972 r. - masakra drużyny izraelskich sportowców na Olimpiadzie w Monachium (Niemcy). - marzec 1973 r. - atak na ambasadę Arabii Saudyjskiej w Chartumie (Sudan), w której zamordowano szefa misji ONZ w Sudanie, szefa misji USA w Sudanie oraz belgijskiego chargé d'affaires w Sudanie.
Specjalna Grupa Operacyjna Hawari
Tanzim - radykalna frakcja wewnątrz ruchu al-Fatah, która wyodrębniła się wewnątrz ruchu po zawarciu porozumień pokojowych w Oslo. Podczas Intifady Al-Aksa członkowie Tanzim doszli do dużej popularności, dzięki dużemu udziałowi w walkach ulicznych z Izraelczykami. Ciekawostką jest, że do Tanzim należą także chrześcijańscy Arabowie. Tanzim rekrutuje także kobiety do samobójczych zamachów bombowych.
Brygady Męczenników Al-Aksa - jest to najbardziej wojowniczo nastawiona frakcja w ruchu al-Fatah, która powstała podczas Intifady Al-Aksa. Początkowo atakowała jedynie izraelskich żołnierzy, jednak od 2002 roku zaczęła atakować także cywilów. Odpowiada za liczne zamachy bombowe przeprowadzone w Izraelu. Organizacja przeprowadziła także zamachy z wykorzystaniem palestyńskich dzieci. Po śmierci Jasera Arafata, 11 listopada 2004 roku grupa ogłosiła, że zmienia nazwę na Brygadę Męczenników Jasera Arafata.
Brygady Abu Reish
Jastrzębie Fatah - jeden z najbardziej popularnych ruchów młodzieżowych wewnątrz al-Fatah, który powstał w 1987 roku. Grupa przeprowadziła liczne ataki na izraelskich żołnierzy. Podczas Intifady Al-Aksa, członkowie ruchu zawarli porozumienie z Hamasem i wspólnie atakowali izraelskie siły na granicy z Egiptem.
Force 17 - jest to elitarny oddział wojskowy al-Fatah, który zapewnia ochronę najwyższym władzom ruchu oraz palestyńskiemu prezydentowi. Oddział zastał założony w latach 70-tych przez wysokiego dowódcę Fatahu, Ali Hassan Salameha. W latach 90-tych oddział Force 17 oficjalnie wszedł w skład palestyńskich sił bezpieczeństwa. Członkowie oddziału są ściśle powiązani z innymi ekstremistycznymi grupami terrorystycznymi i bardzo często udzielają im wsparcia.
http://www.fateh.net/