Pierwszy Knesset: Wybory (dla konstytuanty): 25.01.1949 r. Pierwsze posiedzenie: 14.02.1949 r. Liczba wybranych list: 12 (przed końcem Knessetu było 12 parlamentarnych grup oraz 2 niezrzeszonych posłów) Czas: 2 lata i 6 miesięcy Przewodniczący: Joseph Sprintzak Zastępcy przewodniczącego: Joseph Burg, Nahum Nir Sekretarz Powszechny: Moshe Rosetti
Pierwszy Knesset (1949-1951)
Nazwa listy · procent uzyskanych głosów · liczba miejsc · liczba miejsc przed następnymi wyborami
Mapai · 35,7 % · 46 · 46
Mapam · 14,7 % · 19 · 20
Zjednoczony Front Religijny · 12,2 % · 16 · 16
Ruch Herut · 11,5 % · 14 · 12
Powszechni Syjoniści · 5,2 % · 7 · 7
Partia Postępu · 4,1 % · 5 · 5
Sefardyjczycy i Orientalne Społecznosci · 3,5 % · 4 · 4
Maki · 3,5 % · 4 · 3
Demokratyczna Lista Nazaretu (1) · 1,7 % · 2 · 2
Lista Bojowników · 1,2 % · 1 · 1
WIZO · 1,2 % · 1 · 1
Jemeński Związek · 1,0 % · 1 · 1
niezrzeszony - Ari Jabotinsky (2) · - · 0 · 1
niezrzeszony - Hillel Kook (2) · - · 0 · 1
(1) - arabska lista mniejszościowa powiązana z Mapai. (2) - nie uznani jako parlamentarne grupy w Knessecie.
Pierwszy Knesset został wybrany tuż po zakończeniu wojny o niepodległość Izraela. Lokalizacja siedziby parlamentu zmieniła się kilkakrotnie zanim ostatecznie została przeniesiona z Tel-Awiwu do Jerozolimy. - 14 lutego 1949 r. - pierwsze spotkanie konstytuanty w budynku Agencji Żydowskiej w Jerozolimie. - od 8 marca 1949 r. do grudnia 1949 r. - posiedzenia odbywały się w Kinie Kessem w Tel Awiwie. - od 26 grudnia 1949 r. do marca 1950 r. - posiedzenia odbywały się w budynku Agencji Żydowskiej w Jerozolimie. - 13 marca 1950 r. - tymczasowa siedziba w "Froumine Building" przy King George Street w Jerozolimie.
Naturalnie, potrzebą chwili było stworzenie sprawnie działającego systemu prawnego Państwa Izraela, z tego powodu parlament jako ciało ustawodawcze w pierwszej kolejności zajęło się uchwaleniem podstawowych ustaw państwowych. Liczne przepisy i rozwiązania prawne zostały zaczerpnięte bezpośrednio z brytyjskiego ustawodawstwa. Zgromadzenie Ustawodawcze uchwaliło ustawę przejściową, tzw. małą konstytucję, która doraźnie ustaliła strukturę naczelnych organów państwowych. Ustanowiono jednoizbowy parlament (Knesset), który wybierał prezydenta o dość ograniczonych uprawnieniach. Prezydent mianował premiera, ten zaś formował gabinet i przedstawiał go parlamentowi do akceptacji.
5 grudnia 1949 roku premier David Ben-Gurion w reakcji na propozycję ONZ, by Jerozolima stała się miastem międzynarodowym, wydał oświadczenie w Knessecie. Ben-Gurion oświadczył, że "żydowska Jerozolima jest integralną i nierozłączną częścią państwa Izraela, gdyż jest nieodłączną częścią historii Izraela, wiary Izraela i ducha naszego narodu".
W trakcie kadencji pierwszego Knessetu liczne debaty dotyczyły wojny o niepodległość; organizacji i funkcjonowania izraelskiej armii; absorpcji masowej imigracji, wliczając w to problemy z obozami przejściowymi i ulubionymi kwestiami imigrantów z Jemenu (czyi przedstawiciele zostali wybrani do I Knessetu); kwestie ideologiczne dotyczące oświaty, które doprowadziły do licznych kryzysów koalicyjnych; problemy zdrowotne powstałe w czasie masowej imigracji; brak mieszkań i początek masowego budownictwa; brak miejsc pracy i zapoczątkowanie robót publicznych; polityka gospodarcza - specjalnie kwestia opodatkowania, braki w twardej walucie i amerykańska pożyczka, racjonowanie produktów podstawowych oraz zjawisko nielegalnego handlu.
W polityce zagranicznej Knesset zajął się akceptacją Izraela jako członka ONZ (w 1949 r.), trzema oświadczeniami dotyczącymi uzbrojenia i bezpieczeństwa arabskich państw oraz nawiązywaniem kontaktów dyplomatycznych z innymi państwami. Knesset uporał się również z problemem arabskich obywateli państwa Izrael i kwestią "porzuconego majątku" zostawionego przez uchodźców podczas wojny o niepodległość.
Pierwszy rząd został sformowany przez Davida Ben-Guriona w dniu 8 marca 1949 roku. Członkami koalicji rządowej byli: Mapai, Zjednoczony Front Religijny, Partia Postępu, Sefardyjczycy i Orientalne Społeczności oraz arabska lista mniejszościowa.
Liczba ministrów, gdy rząd został sformowany - 13
Premier ustąpił 15 października 1950 roku, w związku ze sporem na tle żądań zgłoszonych przez Zjednoczony Front Religijny związanych z kwestią edukacji w nowych obozach imigracyjnych i systemem oświaty religijnej. Drugą kwestią sporów były zapasy w państwie i potrzeba racjonowania towarów pierwszej potrzeby.
Drugi rząd został sformowany przez Davida Ben-Guriona w dniu 1 listopada 1950 roku. Członkowie koalicyjni byli tacy sam jak przy pierwszym rządzie.
Liczba ministrów, gdy rząd został sformowany - 13
Rząd zrezygnował 14 lutego 1951 roku, gdy Knesset odrzucił propozycje złożone przez ministra edukacji i kultury związane z wymogiem rejestracji dzieci w szkołach.
źródło materiałów: Knesset
