Ehud Barak urodził się 12 lutego 1942 roku w Palestynie (pod brytyjskim mandatem), w kibucu Mishmar Hasharon.
------- służba wojskowa -------
- W 1959 roku, w wieku 17 lat wstąpił do izraelskiej armii, rozpoczynając jako rekrut służbę w elitarnej jednostce sił specjalnych Sayeret Matkal. Barak wywarł duży wpływ na rozwój jednostki Sayeret Matkal, która stała się elitarną i morderczą siłą uderzeniową do zadań specjalnych. Wziął udział w licznych akcjach bojowych, między innymi szturmował porwany samolot pasażerski w Tel Awiwie. * Podczas Wojny Sześciodniowej 1967 roku dowodził grupą zwiadowczą Sayeret Matkal. * W nocy z 9 na 10 kwietnia 1973 roku wziął udział w Operacji "Wiosna Młodości". Głównym celem ataku sił specjalnych było siedem budynków w zachodnim Bejrucie, w Libanie. Znajdowała się tam centrala i sztab dowodzenia Organizacji Wyzwolenia Palestyny (OWP). Dowódcą sekcji szturmowej Sayeret Matkal był Ehud Barak, który był w przebraniu kobiety brunetki. Podczas operacji izraelscy komandosi zastrzelili trzech dowódców OWP, którzy odpowiadali za zamach na drużynę izraelskich sportowców na Olimpiadzie w Monachium w 1972 roku.
- Podczas Wojny Jom Kippur w 1973 roku, Barak zgłosił się na ochotnika by poprowadzić konwój z amunicją przez pustynię Synaj. Poruszali się w nocy, 50 mil przez pustynię bez punktów orientacyjnych, blisko pozycji dwóch egipskich dywizji. Barak bardzo szybko awansował i już pod koniec wojny Jom Kippur dowodził batalionem czołgów na froncie południowym (na Synaju). * Następnie dowodził brygadą pancerną i dywizją zmechanizowaną.
- Podczas służby wojskowej, w 1976 roku ukończył na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie kierunek fizyki i matematyki. W 1978 roku ukończył na Uniwersytecie Stanforda w Californii (USA) studia inżynieryjne na kierunku systemów gospodarczych.
- W styczniu 1982 roku jako generał zajął się planowaniem w sztabie IDF. Podczas operacji "Pokój dla Galilei" był zastępcą dowódcy wojsk izraelskich w Libanie. * W kwietniu 1983 roku generał major Ehud Barak został wyznaczony na stanowisko dowódcy komórki planowania i wywiadu wojskowego w Centralnym Dowództwie Strategicznym IDF. * W styczniu 1986 roku został przeniesiony do Sztabu Głównego IDF.
- W 1991 roku został szefem Sztabu Głównego IDF. * W maju 1994 roku uczestniczył w rozmowach pokojowych z Palestyńczykami, na mocy których Gazę i Jerycho przekazano pod palestyńską administrację. Barak odegrał centralną rolę w podpisaniu porozumienia pokojowego z Jordanią (1994 r.). Prowadził negocjacje z Syrią.
- W 1995 roku Ehud Barak, po 36 latach służby wojskowej zakończył karierę oficera zawodowego IDF. Podczas swojej kariery wojskowej otrzymał pięć odznaczeń za zasługi na polu walki.
------- kariera polityczna -------
Odchodząc z armii, Ehud Barak przyjął telefoniczną propozycję swojego długoletniego przyjaciela Itzchaka Rabina i zajął się polityką, przyłączając się do Partii Pracy.
- 18 lipca 1995 roku Ehud Barak został ministrem spraw wewnętrznych w dwudziestym piątym rządzie (Trzynasty Knesset).
* Silna opozycja wobec postępującego procesu pokojowego z Palestyńczykami pobudziła żydowskiego fanatyka Jigal Amira do zastrzelenia premiera Itzchaka Rabina (4 listopada 1995 r.). Spowodowało to wstrząs w całym społeczeństwie Izraela.
- 22 listopada 1995 roku Ehud Barak został ministrem spraw zagranicznych w dwudziestym szóstym rządzie (Trzynasty Knesset), sformowanym przez premiera Shimona Peresa.
- 29 maja 1996 roku odbyły się wybory do czternastego Knessetu. Ehud Barak został wówczas po raz pierwszy wybrany posłem z ramienia Partii Pracy. Pełnił swoje obowiązki jako członek komisji spraw zagranicznych i obrony.
- W latach 1997-2001 Ehud Barak był przywódcą Partii Pracy. * Podczas kampani wyborczej do piętnastego Knessetu, Barak zmontował sojusz polityczny pomiędzy Partią Pracy, Gesherem i Meimadem. Wystartowały one ze wspólnej listy wyborczej pod nazwą One Israel.
- 17 maja 1999 roku odbyły się wybory do piętnastego Knessetu, w których Ehud Barak poprowadził Partię Pracy do zwycięstwa. - 6 lipca 1999 roku Ehud Barak został premierem i ministrem obrony. Dodatkowo do 5 sierpnia 1999 r. pełnił obowiązki ministra turystyki, ministra nauki oraz ministra imigracji i absorpcji. Od 24 czerwca 2000 r. pełnił obowiązki ministra rolnictwa, a od 24 września 2000 r. obowiązki ministra przemysłu i handlu oraz ministra edukacji. *Podczas tworzenia rządu, Barak został zmuszony do wciągnięcia w skład koalicji partii sefardyjskich ortodoksów Szas. Było to o tyle dziwne, iż w czasie kampanii wyborczej obiecywał iż po objęciu władzy skończy z "korupcyjnym" sponsorowaniem instytucji religijnych pod naciskiem partii religijnych pokroju Szas. Wkrótce potem, na skutek oddania członkowi Szas stanowiska wiceministra edukacji, członkowie liberalnego ugrupowania Meretz na znak protestu wyszli z koalicji rządowej. Nie oznaczało to końca ustępstw na rzecz ortodoksów. Podczas kadencji Baraka weszło w życie tzw. prawo Tal, zwalniające ze służby wojskowej część religijnych mężczyzn i kobiet. * Za rządów Baraka miało miejsce wycofanie wojsk izraelskich z południowego Libanu, a także rozmowy pokojowe z Syrią. W 2000 roku, podczas rozmów w Camp David (USA), Ehud Barak złożył Jaserowi Arafatowi propozycję uregulowania konfliktu palestyńsko-izraelskiego. Barak poszedł na największe ustępstwa w historii Izraela (m.in. uznając podział Jerozolimy na części żydowską i arabską w której miałaby powstać stolica przyszłego państwa palestyńskiego). Arafat odmówił. * Proces pokojowy z Palestyńczykami został storpedowany przez wejście Ariela Szarona (Likud) na Wzgórze Świątynne (28 września 2000 r.). Wywołało to "zamieszki październikowe", podczas których zginęło 13 izraelskich Arabów. W konsekwencji starcia przemieniły się w Intifadę Al-Aksa. - 7 marca 2001 roku Ehud Barak przestał sprawować swoje obowiązki jako premier. Przegrał w bezpośrednich wyborach na premiera z liderem prawicowego Likudu, Arielem Szaronem. * Po politycznej porażce, Ehud Barak wycofał się z polityki i zajął się doradztwem, pracując dla amerykańskiej firmy elektronicznej Electronic Data Systems (EDS). * W 2005 roku Ehud Barak ogłosił swoją chęć wystartowania w wewnątrz partyjnych wyborach na lidera Partii Pracy. Jednak sondaże przedwyborcze dawały mu nikłe sznse, dlatego wycofał się i poparł kandydaturę Shimona Peresa. Po wygranej Amira Peretza, Barak podjął decyzję o nie ubieganie się o miejsce w następnym parlamencie.
- W latach 2007-2011 Ehud Barak był przywódcą Partii Pracy.
* W 2007 roku Ehud Barak zwyciężył w wewnątrzpartyjnych wyborach i został liderem Partii Pracy.
- 18 czerwca 2007 roku Ehud Barak został wicepremierem i ministrem obrony. Funkcje te pełnił w rządzie Ehuda Olmerta.
- 31 marca 2009 roku Ehud Barak został wicepremierem i ministrem obrony. Funkcje te pełnił w rządzie Beniamina Netanyahu.