Ariel Szaron urodził się 27 lutego 1928 roku w Kfar Malal (Izrael), w rodzinie żydowskich imigrantów z Rosji. Naprawdę nazywał się Ariel Scheinerman.
- W 1942 roku, w wieku 14 lat wstąpił do żydowskiej podziemnej organizacji wojskowej Haganah.
------- Kariera wojskowa -------
- W 1948 roku Ariel Szaron wstąpił do izraelskiej armii. * Podczas Wojny o Niepodległość 1948 roku dowodził plutonem piechoty w Brygadzie Aleksandroni. Podczas drugiej bitwy o Latrun został poważnie raniony w pachwinę. * We wrześniu 1949 roku Szaron awansował na dowódcę kompanii rozpoznawczej w Brygadzie Golani. * W 1950 roku Ariel Szaron został oficerem wywiadu Mossad przy sztabie głównym IDF.
- Rozpoczął wówczas studia historii i kultury Bliskiego Wschodu na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Jednak po półtorej roku poproszono go o powrót do czynnej służby wojskowej. * W 1953 roku Ariel Szaron objął dowództwo nad tworzoną pierwszą jednostką sił specjalnych Izraela. Otrzymała ona nazwę Jednostka 101. * Jednostka 101 przeprowadziła serię wojskowych operacji wymierzonych przeciwko palestyńskim terrorystom działajacym z terytorium sąsiednich państw arabskich. * 14 października 1953 roku Jednostka 101 przeprowadziła odwetowy atak (za zabicie Żydówki i 2 dzieci w Yehud) na palestyńską wieś Qibya, w ówczesnej Jordanii. Zginęło wówczas 69 Arabów i zburzono większość domów. * Niedługo po tej operacji Jednostkę 101 połączono z 202 Brygadą Spadochronową, której dowódcą został Ariel Szaron, w randze majora.
- W 1954 roku Ariel Szaron poślubił swoją pierwszą żonę, Margalit. Mieli syna Gura, ktory zginął w wypadku w październiku 1967 roku. Został przypadkowo postrzelony przez swojego przyjaciela. Margalit Szaron zginęła w maju 1962 roku w wypadku samochodowym. * Podczas Kampani Sueskiej 1956 roku Ariel Szaron dowodził 202 Brygadą Spadochronową. Ignorując rozkazy dowództwa, Szaron zdobył przełęcz Mitla na Półwyspie Synaj, tracąc w walce 38 żołnierzy. * Po zakończeniu działań wojennych, Szaron otrzymał dowództwo brygady piechoty.
- W 1957 roku Ariel Szaron ukończył wyższą uczelnię sztabową w Wielkiej Brytanii. * W latach 1958-1961 był komendantem szkoły piechoty w Izraelu.
- W 1962 roku Ariel Szaron poślubił młodszą siostrę swojej zmarłej żony, Lily. Mieli dwóch synów, Omri i Gil'ada. Lily Szaron zmarła w 2000 roku na raka.
- W 1962 roku Szaron ukończył prawo na Uniwersytecie w Tel Awiwie.
- W 1964 roku został mianowany dowódcą sztabu Północnego Okręgu Wojskowego, w randze generała. * Podczas Wojny Sześciodniowej 1967 roku Ariel Szaron dowodził dywizją pancerną. Zasłynął ze zdobycia ufortyfikowanego terenu wokół Kusseima-Abu-Ageila na Półwyspie Synaj.
- W 1969 roku został dowódcą Południowego Okręgu Wojskowego.
------- Kariera polityczna -------
- W 1973 roku Ariel Szaron zakończył karierę wojskową i przyłączył się do prawicowej partii politycznej Likud. * Podczas Wojny Jom Kippur w październiku 1973 roku Ariel Szaron dowodził dywizją pancerną. Złamał rozkazy dowództwa brawurowo nacierając na egispkie pozycje na Półwyspie Synaj, przecinając linie zaopatrzenia egipskiej 3 Armii. Wykorzystując sukces przeprawił się przez Kanał Sueski do Afryki, zbliżając się na odległość 101 km od stolicy Egiptu, Kairu. W ten sposób Szaron zmusił Egipt do zawieszenia broni. * Sąd wojskowy uniewinnił Ariela Szarona uznając, że jego manewry okazały się skuteczne. * Izraelczycy okrzyknęli Ariela Szarona bohaterem wojennym, ktory uratował Izrael od klęski na Synaju.
- W grudniu 1973 roku w wyborach do ósmego Knesetu, Ariel Szaron wszedł do parlamentu z ramienia Likudu. * Szaron pracował w komitecie spraw zagranicznych i obrony. Jego agresywne poglądy były bardzo kontrowersyjne i w lutym 1974 roku Ariel Szaron zrezygnował z pracy w Knesecie i wystąpił z Likudu. * Od czerwca 1975 do marca 1976 Ariel Szaron był specjalnym doradcą do spraw bezpieczeństwa narodowego premiera Itzhaka Rabina. * W okresie od 15 listopada 1975 r. do 26 lutego 1976 r. wojska izraelskie w czternastu etapach wycofały się z Synaju. Ariel Szaron dowodził akcją siłowego usuwania z Synaju żydowskich osadników (choć wcześniej należał do promotorów osadnictwa na Synaju). * Na początku 1977 roku Szaron spróbował powrócić do Likudu i podjął próbę przejęcia przewodnictwa nad partią. Następnie bezskutecznie spróbował dołączyć do lewicowego Zjednoczenia Pracy i centrowego Shinui. W końcu założył swoją własną listę wyborczą Shlomtzion.
- W maju 1977 roku w wyborach do dziewiątego Knesetu, Ariel Szaron wszedł do parlamentu z ramienia Shlomtzion. * Tuż po wyborach Shlomtzion połączył się z Likudem. * W rządzie premiera Menachema Begina, Szaron pełnił obowiązki ministra rolnictwa. *Ariel Szaron poparł żydowski ruch osadniczy Gush Emunim i użył swojej pozycji, by wesprzeć tworzenie nowych osiedli w Samarii, Judei i Strefie Gazy. Liczba nowych osiedli wzrosła w ten sposób dwukrotnie. * Ariel Szaron prowadził rozmowy o współpracy rolniczej pomiędzy Izraelem a Egiptem.
- W czerwcu 1981 roku w wyborach do dziesiątego Knesetu, Ariel Szaron wszedł do parlamentu z ramienia Likudu. * W rządzie premiera Menachema Begina, Szaron pełnił obowiązki ministra obrony (do 14 lutego 1983 r.), a następnie ministra bez teki. * Planował działania izraelskiej armii w Libanie, w wyniku których zostały zniszczone struktury OWP. Palestyńczycy oskarżyli Szarona o odpowiedzialność za masakrę cywilów, której dopuściła się falanga chrześcijańska w obozach uchodźców palestyńskich w Sabra i Shatila. * W listopadzie 1982 roku parlament powołał komisję dochodzeniową Kahana, która miała zbadać polityczne i wojskowe czynniki, które doprowadziły do masakr w Sabra i Shatila. Na początku 1983 roku komisja zaleciła premierowi zdymisjonowanie ministra obrony Ariela Szarona, którego obciążono "odpowiedzialnością osobistą" za wydarzenia w Sabra i Shatila. * 14 lutego 1983 roku Ariel Szaron ustąpił ze stanowiska ministra obrony. * Od tamtej pory Szaron przez wielu ze swych przeciwników nazywany jest "Rzeźnikiem Libanu". * Ariel Szaron uczestniczył w rozmowach z licznymi afrykańskimi państwami. Brał również udział w negocjacjach nad strategicznym porozumieniem ze Stanami Zjednoczonymi. * W rządzie premiera Yitzhaka Shamira, Szaron pełnił obowiązki ministra bez teki.
- W lipcu 1984 roku w wyborach do jedenastego Knesetu, Ariel Szaron wszedł do parlamentu z ramienia Likudu. * W rządzie Shimona Peresa, Szaron pełnił obowiązki ministra przemysłu i handlu (1984-1986). * W 1985 roku zawarł porozumienie o wolnym handlu ze Stanami Zjednoczonymi. * W rządzie premiera Yitzhaka Shamira, Szaron pełnił obowiązki ministra przemysłu i handlu (1986-1988).
- W listopadzie 1988 roku w wyborach do dwunastego Knesetu, Ariel Szaron wszedł do parlamentu z ramienia Likudu. * W rządzie premiera Yitzhaka Shamira, Szaron pełnił obowiązki ministra przemysłu i handlu (1986-1988), a następnie ministra budownictwa (od 11 czerwca 1990 r.). * Pracował również jako przewodniczący parlamentarnej komisji imigracji i absorpcji. Gdy do Izraela przybyła wielka fala żydowskich imigrantów z krajów byłego ZSRR, Szaron zainicjował program budowy 144 tysięcy mieszkań. * W lutym 1990 roku podjął nieudaną próbę przejęcia przewodnictwa nad partią Likud. Konfrontacja pomiędzy Szaronem a Yitzhakiem Shamirem została nazwana "nocą mikrofonów".
- W czerwcu 1992 roku w wyborach do trzynastego Knesetu, Ariel Szaron dostał się do parlamentu z ramienia prawicowej partii Likud. * Szaron pracował w parlamentarnej komisji spraw zagranicznych i obrony.
- W maju 1996 roku w wyborach do czternastego Knesetu, Ariel Szaron dostał się do parlamentu z ramienia prawicowej partii Likud. * W rządzie premiera Beniamina Netanyahu, Szaron pełnił obowiązki ministra infrastruktury (od 9 lipca 1996 r.) oraz ministra spraw zagranicznych (od 13 października 1998 r.). * W dniach 15-23 października 1998 roku Ariel Szaron prowadził rozmowy izraelsko-palestyńskie w Wye Plantation (USA), wraz z amerykańskim prezydentem Billem Clintonem i jordańskim królem Husajnem. Rozmowy zostały zakończone podpisaniem porozumienia o utworzeniu Autonomii Palestyńskiej. Strona palestyńska zobowiązała się do wyrzeczenia się terroryzmu.
- W maju 1999 roku w wyborach do piętnastego Knessetu, Ariel Szaron wszedł do parlamentu z ramienia prawicowego Likudu. * Szaron pracował w parlamentarnej komisji spraw zagranicznych i obrony. * W 1999 roku Ariel Szaron został przywódcą partii Likud. * We wrześniu 2000 roku wybuchło drugie palestyńskie powstanie Intifada Al-Aksa, które zniweczyło jakiekolwiek nadzieje zbudowania trwałego pokoju w krótkim czasie. Z powodu problemów natury bezpieczeństwa upadł lewicowy rząd Ehuda Baraka. * 7 lutego 2001 roku Ariel Szaron został premierem. Jednocześnie pełnił obowiązki ministra absorpcji imigracji oraz ministra spraw wewnętrznych (od 23 maja 2002 r. do 3 czerwca 2002 r.), ministra zdrowia (od 23 maja 2002 r. do 3 czerwca 2002 r.), ministra pracy i pomocy społecznej (od 23 maja 2002 r. do 3 czerwca 2002 r.), ministra przemysłu i handlu (od 2 listopada 2002 r.), ministra transportu (od 2 listopada 2002 r.) oraz ministra spraw zagranicznych (od 2 listopada 2002 r. do 6 listopada 2002 r.). * Ariel Szaron podjął zdecydowaną walkę z palestyńskim terroryzmem. Pod koniec marca 2002 roku izraelska armia rozpoczęła wielką operację wojskową na palestyńskich terytoriach.
- W styczniu 2003 roku w wyborach do szesnastego Knesetu, Ariel Szaron dostał się do parlamentu z ramienia prawicowej partii Likud. * 28 lutego 2003 roku Ariel Szaron został premierem. Jednocześnie pełnił obowiązki ministra komunikacji (do 17 sierpnia 2003 r.) oraz ministra spraw religii (do 31 grudnia 2003 r.). * Widząc nieskuteczność podjętych kroków w walce z palestyńskim terroryzmem, Szaron zdecydował się na śmiałą decyzję ewakuacji żydowskich osiedli ze Strefy Gazy. Swój plan ujawnił 8 października 2004 roku. * Parlamentarne spory wokół planu Szarona spowodowały rozpad koslicji rządowej i w styczniu 2005 roku Ariel Szaron musiał zmontować nową koalicję z lewicą. * W sierpniu 2005 roku nastąpiła ewakuacji żydowskich osiedli ze Strefy Gazy. * 23 listopada 2005 roku premier Ariel Szaron z grupą ministrów i parlamentarzystów odłączył się od Likudu i założył nową partię polityczną Achrayut Leumit, która 17 stycznia 2006 roku zmieniła nazwę na Kadima. * 4 stycznia 2006 roku premier Ariel Szaron doznał wieczorem rozległego wylewu krwi do mózhu i zapadł w śpiączkę.
* 11 kwietnia 2006 roku rząd uznał go za niezdolnego pełnienia dalszych obowiązków premiera i pozbawił go urzędu premiera. Premierem został wówczas wicepremier Ehud Olmert.
